اگر از خود بپرسیم که چرا امسال گردشگری جامعه‌بنیان برای رویکرد و شعار روز جهانی گردشگری گزینش شده است، پرسش زیرکانه‌ای بیان کرده‌ایم.

چندین‌سال است که از گردشگری و پایداری در میان صاحب‌نظران مدیریت گردشگری سخن به میان می‌رود، که توجه به این مسئله باعث شده است تا ما اصولی را به‌نام اصول گردشگری پایدار شاهد باشیم.

رویکردی از گردشگری که در آن میان طبیعت، جامعه و سود اقتصادی، پیوندی بهینه تعریف می‌شود تا هرسه کیفیت خود را حفظ کرده و ارتقا دهند.

 

 

گردشگری از بخش‌های بزرگ اقتصاد امروز جهان است، به‌گونه‌ای که در سال گذشته با رشد 5 درصدی گردشگران ورودی، رکوردی جدید با رقم یک میلیارد و هشتاد و هفت میلیون تن شکل گرفت. که این حجم زیاد از گردشگر 10 درصد از شغل‌های جهان را مورد پشتیبانی و پوشش قرار داد.

 

اکنون برگردیم به پاسخ پرسش‌مان.

امسال با رویکرد و شعار گردشگری جامعه‌بنیان، در واقع اشاره به دست‌یابی به توسعه‌یافتگی در گردشگری از رهروی جامعه محلی شده است.

توسعه گردشگری و رشد و توسعه جامعه محلی، دو مفهوم کاملا هم‌پیوند و همراه هم هستند و کاستی در هر یک، کاستی در دیگری را پدید می‌آورد.

 

حال نکته کلیدی این‌جاست که با وجود مشکلات متعدد محیط‌زیستی، گرمایش زمین، تغییرات اقلیمی و چالش‌های فرهنگی-اجتماعی، توسعه گردشگری با رویکرد پایدار، یک ضرورت بی‌چون‌وچرا است.

الزام حیاتی توسعه پایدار گردشگری، مشارکت جمعی و جامعه محلی است. هنگامی که در برنامه‌ریزی‌ها و طرح‌های توسعه در هر مقیاسی، منافع و مصالح جامعه محلی نقش محوری را بازی کند، طرح خود به خود ویژگی پایداری پیدا می‌کند و این ویژگی یک عامل درونی و نهادینه در منطقه توسعه‌یافته خواهد بود، نه یک الزام بیرونی.

 

من بر این اندیشه هستم که توسعه پایدار گردشگری تنها با مشارکت جامعه محلی شدنی و بهینه است و از سویی، کیفیت تجربه گردشگران نیز کیفیتی واقعی‌تر و ناب‌تر خواهد بود؛ یعنی خلق مزیت و برند.

گردشگری جامعه‌بنیان: تضمینی برای پایداری

 

امیدوارم دوستان و عزیزانی که در این حوزه فعالیت دارند، به این نکته‌ها توجه جدی بفرمایند.

اطلاعات نویسنده
Mehran Sarfallah
درباره نویسنده:
مؤسس و مدیریت دکتر توریسم؛ بنیان‌گذار خدمات مدیریت گردشگری در ایران. او کارشناس بازاریابی و استراتژیست دیجیتال نیز می‌باشد.