در دانش مدیریت گردشگری، هرگونه تعرض از معیار محاسبه شده مقصد پیامدهای منفی‌ای را در گام نخست برای منطقه و در گام‌های بعدی برای دست‌اندرکاران و برگزارکنندگان سفرها و گردش‌ها دارا است، که پر واضح است تجربه گردشگری برای بیشتر گردشگران نیز، دچار افت کیفیت و چالش می‌شود.

 

معیار و روش ظرفیت تحمل در واقع یک روش مهاری مدیریتی است، به گونه‌ای که با بیان استانداردهایی، از تخریب و آسیب منطقه مورد نظر از دید فیزیکی و زیرساختی، زیست‌محیطی، اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی و حتا سیاسی نیز جلوگیری می‌نماید.

 

 

همچنین این معیارها و استانداردها، تصویر و تجربه ذهنی گردشگر و مردم منطقه را نیز مورد توجه قرار می‌دهند.

 

 

باید توجه کرد که هر منطقه و مقصدی، ویژگی‌های ویژه خود را داراست، از این‌رو ظرفیت تحمل آن نیز برپایه ویژگی‌های آن منطقه برآورد می‌گردد. شایان بیان است که در برآورد ظرفیت تحمل گردشگری یک مقصد باید عواملی همچون فصلی بودن، نسبی بودن برداشت‌ها و پنداشت‌ها از آسیب نیز مورد توجه قرار گیرند، همچنین بهتر است معیارهای ظرفیت تحمل به عنوان یک روش تکمیلی برای اثرات گردشگری مورد استفاده قرار گیرند و نه به عنوان روش اصلی و باید توجه کرد که این روش‌ها و معیارها برنامه‌ریزی و توسعه گردشگری منطقه را به حالت تدافعی و منفعل وادار ننماید.

 

اکنون به روش‌های برآورد ظرفیت تحمل فیزیکی یک منطقه گردشگری خواهم پرداخت:

ظرفیت تحمل فیزیکی یک منطقه = مساحت خطی منطقه تقسیم بر مساحت مورد استفاده یک آدم ضرب در تعداد بازدید ممکن شخص از منطقه

تعداد بازدید ممکن شخص از منطقه = بازه زمانی بازدید روزانه (به ساعت) تقسیم بر زمان مورد نیاز بازدید یا بازدیدها

 

در نوشته‌های بعدی به روش محاسبه ظرفیت تحمل واقعی اجتماعی، فرسایش‌پذیری، دسترسی، بارانی، سیلی، بیولوژیکی و پوشش گیاهی خواهم پرداخت.

اطلاعات نویسنده
Mehran Sarfallah
درباره نویسنده:
مؤسس و مدیریت دکتر توریسم؛ بنیان‌گذار خدمات مدیریت گردشگری در ایران. او کارشناس بازاریابی و استراتژیست دیجیتال نیز می‌باشد.